Uświadomienie symulacji / Simulation realization
PL
„It's all just inadvertent imitation, and I don't mean mine
It's all across this nation
If it's just inadvertent simulation, a pattern in all mankind
What's got the whole world fakin' it? ”
– Stone Gossard, Pearl Jam „Mankind”
(tłum.:
„To tylko nieświadome naśladownictwo, i nie mam tu na myśli siebie
Tak jest w całym kraju
Jeśli to tylko nienaumyślne naśladowanie, wzorzec obecny w całej ludzkości
Co sprawia, że cały świat udaje?”)
„Toplica najgorzej znosił ową nijaką obojętność tak charakterystyczną dla ówczesnego stanu umysłów obywateli Chlipawki”
– Maciej Wojtyszko, Saga rodu Klaptunów
Co sprawia, że cały świat udaje?
Myślę, że tak jest. Myślę, że coś dziwnego stało się z nami. Coś, co wymyka się nam, co umknęło uwadze naszych przodków, których uwagę przykuły dramatyczne wydarzenia świata fizycznego, przez co nie zdążyli uchwycić tej przemiany duchowej. Z jakiegoś powodu nasz świat stał się w tak dużej mierze udawany, że pozornie niemożliwością stało się bycie sobą, bycie w pełni zintegrowaną, zrealizowaną osobą, rozumiejącą siebie, otaczający świat i swoje w nim miejsce. Pozornie w tym sensie, że choć wciąż jest na wyciągnięcie ręki, nasze umysły i dusze omamione nowymi wzorcami nie dostrzegają już tej drogi.
Przeczuwając bardziej, niż rozumiejąc, że coś takiego się wydarzyło, rozpaczliwie chwytamy się ochłapów możliwych wytłumaczeń, ułamkowych racjonalizacji. Oskarżamy ten czy inny proces zmian, taki czy inny nurt myślowy czy ideologię, szukamy jednostkowych całościowych wyjaśnień, choć wymyka nam się i przerasta nas skala zjawiska.
Dlatego też piszę niejasno. Opisuję przeczucia. Opisywanie takich przeczuć jest jak opisywanie snu. Możesz opowiedzieć taki sen na wiele sposobów, który będzie najprawdziwszy? Zresztą już opowiadając, jesteś pewien, że nie pamiętasz wszystkiego dokładnie i coś ci umyka.
Matrix. Symulacja, w którą sami się wpędzamy. Samosprawdzające się kłamstwo.
Tracimy słowa, znaczenia, tracimy rozumienie, sens, wolę i wiarę.
Symulujemy, że wciąż je mamy. Czepiamy się tych symulacji. Szukamy wsparcia w poczuciu przynależności do grup, które udają, że kultywują.
Obojętność
Symulacja jednak nie trwa wiecznie, wypala się szybko, gdyż brakuje jej paliwa - rzeczywistego, stałego, mocnego paliwa. Wykoślawia się, zbacza z toru, wynaturza. Udawany zapał gaśnie, gdy przestajemy rozumieć jego przyczynę. Bełkotliwy język naćkany skomplikowanymi terminami użytymi niezgodnie z ich znaczeniem ucicha w poczuciu bezsensu. Wspomnienie zrozumienia i woli dążenia do czegoś dobrego, większego, to wszystko zaczyna przypominać majaki, gdy nie potrafimy już nawet wysłowić, o co nam chodziło. Gdy brakuje słów. Które mają znaczenie. Brakuje znaczeń... Brak... Czego? Co to było, jeśli nie umiem tego nazwać? Pozostaje obojętność. W niezrozumieniu i zagubieniu pozostaje obojętność. Albo małe, przyziemne przyjemności. Albo wielka, niezrozumiała, czarna nicość.
Niekończąca się opowieść. Nie czytałem. Ale film znam i zna chyba każdy. I kojarzy tę nicość zjadającą świat fantazji. To jest to uczucie względem naszego tracenia bycia w pełni sobą na skutek tracenia miejsca w świecie na skutek świata, który sami(?) zakłamaliśmy w inny świat, na skutek czego stajemy się obojętni i bezrozumni.
Co dalej
Nie cofanie się w czasie poprzez naśladownictwo, nie powierzchowne symulowanie przeszłych zachowań.
Nie poddanie się, nie dalsza obojętność i dostosowanie do powszechnej symulacji.
Najpierw cofnięcie się do źródeł (pisemnych?) i zrozumienie, ile się da.
Następnie określenie, co popycha nas w symulacje, a co przypomina nam o rzeczach prawdziwych, przypomina znaczenie i sens (jakie czynności, jakie i z kim obcowanie, jakie miejsca?).
A potem konsekwentne trzymanie się tej drogi.
Celowo piszę na poziomie abstrakcyjnym, bez przykładów. Wydaje mi się, że więcej z tego pożytku. Oczywiście zachęcam do rozmowy. Jeśli ze mną, to mailowo chyba najlepiej.
EN
„It's all just inadvertent imitation, and I don't mean mine
It's all across this nation
If it's just inadvertent simulation, a pattern in all mankind
What's got the whole world fakin' it? ”
– Stone Gossard, Pearl Jam „Mankind”
“Toplica found it hardest to bear that bland indifference so characteristic of the state of mind of Chlipawka’s citizens at the time”
– Maciej Wojtyszko, The Saga of the Klaptun Family
What makes the whole world fakin it?
I think that’s how it is. I think something strange has happened to us. Something that eludes us, something that escaped the notice of our ancestors, whose attention was captured by the dramatic events of the physical world, causing them to miss this spiritual transformation. For some reason, our world has become so largely a fake that it has seemingly become impossible to be oneself, to be a fully integrated, fulfilled person who understands themselves, the surrounding world, and their place within it. Seemingly in the sense that, though it is still within reach, our minds and souls, deluded by new patterns, no longer perceive this path.
Sensing more than understanding that something like this has happened, we desperately cling to scraps of possible explanations, fragmentary rationalizations. We blame this or that process of change, this or that school of thought or ideology. We seek singular, comprehensive explanations, though the scale of the phenomenon eludes us and overwhelms us.
That is why I write vaguely. I describe inklings. Describing such inklings is like describing a dream. You can tell such a dream in many ways—which one will be the truest? Besides, even as you recount it, you are certain that you do not remember everything exactly and that something is slipping away from you.
The Matrix. A simulation we drive ourselves into. A self-fulfilling lie.
We are losing words, meanings. We are losing understanding, purpose, will, and faith.
We pretend we still have them. We cling to these pretences. We seek support in a sense of belonging to groups that pretend to nurture them.
Indifference
But the simulation doesn’t last forever. It burns out quickly because it lacks fuel—real, steady, strong fuel. It becomes distorted, veers off course, and degenerates. The feigned enthusiasm fades when we stop understanding its cause. The garbled language, filled with complicated terms used contrary to their meaning, falls silent in a sense of meaninglessness. The memory of understanding and the will to strive for something good, something greater—it all begins to resemble delusions when we can no longer even articulate what we meant. When words are missing. Words that have meaning. Meaning is missing... Missing... What? What was it, if I can’t name it? Indifference remains. In incomprehension and confusion, indifference remains. Or small, mundane pleasures. Or a vast, incomprehensible, black void.
The Neverending Story. I haven’t read it. But I know the movie, and I think everyone does. And remembers that void that’s devouring the fantasia world. It’s that feeling of losing our sense of being fully ourselves as a result of losing our place in the world—due to a world we ourselves(?) have distorted into something else—which causes us to become indifferent and senseless.
What’s next
Not going back in time through imitation, not superficially simulating past behaviors.
Not giving in, not continuing indifference and conforming to the widespread simulation.
First, going back to the sources (written ones?) and understanding as much as possible.
Then, determining what pushes us toward simulations, and what reminds us of real things, reminds us of meaning and purpose (what activities, what kind of interactions and with whom, what places?).
And then consistently sticking to that path.
I’m deliberately keeping this abstract, without giving any examples. I think it’s more useful that way. Of course, I encourage you to reach out. If to me, email is probably the best way.
_____